Deze hoort thuis in het rijtje “first world problems”. Welke hardloopschoen draag ik? Zoals bijna alle hardlopers begon ik met een ‘echte’ hardloopschoen van Asics. In mijn geval de Asics Gel Nimbus, een neutrale schoen. Toen ik nog nauwelijks hardliep heb ik de Gel Nimbus 7 gehad, en sinds ik serieus hardloop (2007) de Gel Nimbus 9 (één exemplaar), Gel Nimbus 10 (twee exemplaren) en de Asics Gel Nimbus 11 (twee exemplaren).
Ik heb al vrij snel (herfst 2007) een specifieke trailschoen gekocht. Omdat in Amsterdam nergens trailschoenen te koop waren kwam ik uit bij de Nederlandse importeur van het Britse Inov8 in Leusden. Na een rondje rond het kantoorgebouw gerend te hebben kocht ik de Inov8 Terroc 330, een schoen van 330 gram. Inov8 had een heel marketingverhaal rond deze schoen. Het kwam er op neer dat je in deze schoen dichter bij de grond staat. De zool heeft geen dikke laag met gel (of Nike’s Lunarlon) om de schokken op te vangen. Dat is ook niet zo nodig omdat je met deze schoen als het goed is op zachtere ondergrond loopt. Wat me pas onlangs op viel is dat deze schoen een ‘differential’ heeft van 9mm. Hierover later meer.
Erg lang heeft deze schoen het niet uitgehouden: de stiksels lieten los en zool scheurde in tweeën. Dat bleek vooral een kwestie van quality control en heb van hetzelfde merk een andere schoen gekocht de Inov8 Flyroc 310, een schoen van 310 gram en met weer een differential van 9mm. De Flyroc heeft een iets agressievere zool wat hem beter geschikt maakt voor een zachte ondergrond, zoals bospaden. De Inov8 Flyroc 310’s hebben het lang uitgehouden. Ik heb ze pas begin 2012 vervangen voor een nieuw exemplaar. Intussen staat er ook nog een nieuwe Inov8 Terroc 330 in de kast en had ik uit nieuwsgierigheid de Inov8 Mudroc 290 gekocht, een schoen van 290 gram en met een differential van 6mm. Dit bleek achteraf een miskoop. Niet omdat het geen goede schoen is maar omdat de nog agressievere zool meer geschikt is voor zeer zachte ondergrond zoals gras. Het is, zoals de Britten het noemen, een fell running schoen. In Nederland is er echter weinig terrein waar deze schoen tot zijn recht komt.
Intussen jaagde ik er op het asfalt paar na paar Asics Gel Nimbus-schoenen doorheen. Ik heb er heel wat marathons op gelopen en zelfs mijn eerste 60 kilometerloop op asfalt (Rondje Amsterdam). Het zijn gewoonweg goede hardloopschoenen. En toen las ik Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen van Christopher McDougal. Dat was voor het eerst dat ik begon na te denken over de zin en onzin van het juiste paar schoenen. Uit nieuwsgierigheid kocht ik ergens eind 2010 of begin 2011 een paar Nike Free Run’s. Deze schoenen zijn meer slofjes omdat de schoentong ontbreekt. Ik heb lang aan deze schoenen moeten wennen. Eerst vond ik 5 kilometer wel genoeg, maar na een jaar liep ik in februari 2012 mijn eerste 30 kilometerwedstrijd op de Nike Free Run’s. Dat je er prima lange afstanden op kunt lopen was me al snel duidelijk toen ik Léonie van den Haak in Limburg er fluitend 80 kilometer op zag lopen en het zal me niets verbazen als ze er straks helemaal mee van Athene naar Sparta zal lopen. Voor mij zijn de Nike Free Run en de Nike Free Run 2 blijvertjes. Het zijn heerlijke schoenen. Maar als je gewend bent al je kilometers te maken op een ‘traditionele’ hardloopschoen zoals de Asics Gel Nimbus, dan moet je langzaam aan de Free’s wennen.
De Nike Free Run 2 heeft een verschil tussen de tenen en de hiel van 8mm. Dit is dus de ‘differential’ van Inov8. Nu blijkt dat de Asics Gel Nimbus een verschil heeft van 13mm. De hiel staat dus 13mm hoger dan de tenen. Wanneer je op blote voeten staat is dit verschil natuurlijk 0mm. Waarom sta je in een hardloopschoen dan een beetje op je tenen? En wat voor gevolgen heeft dit voor je loophouding? Sinds het boek Born to Run is er een hele beweging ontstaan waarbij de meest extreme positie is dat we weer blootsvoets moeten hardlopen. Maar gezien het asfalt waar we toch meestal op lopen is dat lastig. De laatste trend is de ‘minimale’ schoen. Een schoen waarbij het verschil tussen teen en hiel klein is, maar niet noodzakelijkerwijs 0, en vooral een lichte schoen. De Nike Free Run 2 weegt nog maar zo’n 265 gram. De Asics Gel Nimbus 13 uit 2012 is 326 gram, en vorige versies waren nog een stukje zwaarder. Het lijkt een klein verschil, maar je voelt het echt.
Een doorbraak was de Saucony Kinvara in 2010. Een schoen met voldoende demping voor lange afstanden op het asfalt maar met een teen hiel-verschil van slechts 4mm. De Saucony Kinvara 2 uit 2011 weegt daarbij nog slechts 207 gram. Ik heb begin dit jaar mijn laatste twee paar Asics Gel Nimbus (behoorlijk afgedragen) weggegooid en een paar Saucony Kinvara 2’s besteld die nu onderweg zijn. Ik kan dus nog geen oordeel over deze schoenen geven, maar ik verwacht er veel van.
Op dit moment heb ik dus nog twee paar trailschoenen die ik moet stuklopen: de Inov8 Flyroc 310 en Terroc 330. Maar ook op trailgebied zijn er extreem minimale schoenen op de markt gekomen, zoals de New Balance Minimus MT110 en per maart 2012 de New Balance Minimus MT00. Deze laatste schoen weegt slechts 124 gram en heeft een ‘zero drop’. Veel bescherming geeft deze schoen niet en elke steentje op het pad zul je voelen. De New Balance Minimus MT110 vind ik het meest interessant.
En dan heb ik nog een paar Salomon XA Pro 3D Ultra’s. Mijn eerste 50 kilometertrail (de Veluwezoomtrail) liep ik in mijn oude Inov8 Flyroc 310’s wat mij meteen een zwarte grote teennagel opleverde die er na een paar weken af viel. Om een herhaling van deze vrij pijnlijke gebeurtenis te voorkomen kocht ik de Pro 3D Ultra’s in maat 46, een hele maat groter dan normaal om mijn tenen genoeg ruimte te geven op de lange afstanden: 50 kilometer en verder. En hoewel het prima schoenen zijn (9mm verschil) zijn het ook hele zware schoenen: 397 gram!
En dan kom ik bij de vraag waar alles mee begon. Welke hardloopschoen draag ik? Ik ben nog steeds van plan mijn eerste 100 kilometertrail te doen in mijn Salomon XA Pro 3D Ultra’s, al overweeg ik ook mijn Inov8 Flyrocs. Gewoonweg omdat mijn beenspieren nog niet voldoende gewend zijn aan lichtere schoen met een kleiner verschil tussen hiel en teen en met minder demping. Je kunt niet zomaar van de ene op de andere dag overstappen op een ultralichte schoen, althans niet voor de lange afstanden. Ik zou graag een 50 kilometertrail willen lopen op de New Balance Minimus MT10 (die ik overigens nog niet eens heb) maar voorzie dat dat pas ergens in 2013 wordt. Op onderstaande foto de New Balance Minimus MT00 (foto credit).
Ik loop nu mijn korte trainingen zo vaak mogelijk op mijn Nike Free Run’s en merk dat mijn loophouding langzaam verandert. Het worden steeds meer de korte laag bij de grond pasjes van Tony Krupicka. Wat mij nu rest is het laten wennen van mijn spieren aan steeds lichtere schoenen. Een lichte schoen is echt een openbaring. En het verschil tussen teen en hiel? Steeds meer schoenmerken adverteren er mee. Let maar op.
Pingback: En dan toch een blessure « Hell on pavement
Als voorstander van deze ‘less is more’ gedachte (onze website gaat hier voornamelijk over) blijf ik het interessant vinden om over ervaringen te lezen van lopers die ‘er mee bezig zijn’.
Hou ons op de hoogte!
ps: ik kan uit eigen ervaring zeggen dat de MT10 een erg fijne schoen is, al vinden die 4mm ‘drop’ juist het enige nadeel aan deze schoen (en kijken we uit naar de MT00)